Autentyczność w roli lidera – jak pożegnanie mitu Superbohatera pomaga budować zaangażowany zespół

Na początku wydawało mi się, że lider powinien być zawsze silny, niezłomny i wszechwiedzący. Nie prosić o pomoc, nie okazywać wątpliwości – przecież to oznaka słabości! Dziś wiem, że to mit. Proszenie o pomoc jako lider to nie dowód niekompetencji, tylko odwagi i dojrzałości. I, co najważniejsze – buduje zaufanie w zespole. Oto jak porzuciłam rolę Superbohaterki i co zyskałam, kiedy pozwoliłam sobie na autentyczność.

Samotny lider – dlaczego to nie działa w realnym świecie?

O tym, że żeby „narodzić się” jako liderka, trzeba pożegnać się z rolą ekspertki, pisałam w artykule Narodziny Liderki. Pojemność każdego lidera i liderki jest ograniczona. Nie da się jednocześnie wykonywać wszystkich zadań operacyjnych, zarządzać zespołem, motywować, uczyć, rozwiązywać konflikty i jeszcze rozwijać się strategicznie.
Kiedy przyjęłam awans na liderkę, liczyłam na to, że zespół będzie dla mnie wsparciem i pozwoli mi skupić się rozwoju osobistym. Nie pisałam się na dodatkowy etat.

Silny, niezależny, wszechwiedzący – mit wszechmocnego lidera

Gdybym jednak poprosiła samą siebie sprzed lat o opisanie kim jest Lider, to wiem, że od razu przyszedłby mi go głowy obraz Super-bohatera (wiem, że powinnam napisać Super-bohaterki, ale 15 lat temu moim pierwszym skojarzeniem jednak był mężczyzna).
Taki, na którego wszyscy patrzą z podziwem i który zawsze wie, co robić. Kogo ludzie słuchają, bo czują respekt i zaufanie.
Do Lidera zawsze można przyjść po pomoc. No czy Batman powiedział kiedyś Gotham: „Nie wiem, nie mogę, zarobiony jestem”?!?
Ja to potrafię sobie ustawić poprzeczkę…

Pierwsze sygnały, że czas porzucić rolę Super-bohatera

Jest jedno „ale” w mojej wizji Lidera sprzed 15 lat. Super-bohaterowie i super-bohaterki nie zarządzają zespołami. Czasem korzystają z outsourcingu (halo, Alfred!), ale to nie jest to samo, co współpraca oparta na wzajemnym zaufaniu.
Autentyczna liderka to nie Zosia Samosia, która wszystko robi sama, tylko osoba, która umie mądrze prosić o pomoc, delegować i tworzyć przestrzeń dla innych. To nie oznaka słabości, tylko fundament skutecznego zarządzania zespołem.
Jeśli więc praca lidera Cię męczy, czujesz cały ciężar świata na swoich barkach, to znak, że trzeba podziękować Super-bohaterowi za służbę.

Dlaczego perfekcjonizm i unikanie proszenia o pomoc osłabiają i zespół, i lidera?

Jednym z najczęstszych powodów, że nie prosimy o pomoc jest przekonania, że „Sama zrobię to szybciej i lepiej”. Spodziewam się, że większość rodziców dobrze zna to uczucie 😉 I większość z tych rodziców wie też do czego to prowadzi – dzieci się nie usamodzielniają. Wyobrażacie sobie 40letnią osobę, która nie umie wiązać butów, bo zawsze robili to rodzice, którzy nie mieli czasu na jej próby i błędy? Absurd, prawda?
Zespół, który nie dostaje przestrzeni na naukę przez działanie, nie rozwija swoich kompetencji. Lider, który wszystko bierze na siebie, nie ma czasu na rozwój lidera i strategiczne zarządzanie. To układ, w którym nikt nie wygrywa

Proszenie o pomoc jako liderzy – dlaczego to dowód siły, nie słabości?

Tu przechodzimy do powodu, dla którego ja osobiście unikałam proszenia o pomoc: „Co ludzie pomyślą?”
Bałam się. Proszenie o pomoc równało się w mojej głowie z pokazaniem, że nie daję rady. To oznaczało pokazanie słabości, a słowo „słabość” nie funcjonowało w moim słowniku. URL nieznany…
I teraz zagadka: Jak się nazywa, kiedy robimy coś, mimo że się boimy?
Odwaga!
A czego potrzeba, żeby być odważnym?
Siły!
Dziękuję Wysoki Sądzie.
Kurtyna

Autentyczność w roli liderki – jak do tego dojrzałam

Łatwiej powiedzieć niż zrobić 🙂 Pewnego dnia sama znalazłam się w sytuacji, w której napisałam do mojego szefa:
„Mam atak paniki, przerasta mnie to. Helpunku!”
Odpisał od razu: „Zbierz co masz, załatw salkę. Przyjdę”.
Po chwili dodał: „Nie chcesz zaprosić swojego zespołu?”
??!!?? Żeby mnie zobaczyli w takim stanie???
Napisał tylko: „Zdziwisz się co możesz dostać”.

Zrobiłam głęboki wdech – gdyby ktoś z mojego zespołu poczuł się jak ja teraz chciałabym, żeby mi o tym powiedzieli. Aby to uzyskać powinnam sama dać im tego przykład. I zrobiłam to! Wróciłam do biurka i zapytałam zespołu „Ten projekt mnie przytłacza, mam poczucie, że nie ogarniam. Pomożecie? Spotkanie kryzysowe z Szefem w salce za pół godziny”
Odpowiedź padła od razu: „To Ty też jesteś człowiekiem? Co przygotować na to spotkanie?”
Nikt nawet nie obrócił oczami, a moje najbardziej junioralne osoby w zespole szły do salki dumnie wyprostowane. Cały zespół rósł w oczach.

Siła wrażliwości – jak autentyczność w przywództwie buduje skutecznych liderów i zespoły

Autentyczność jest wpisana we mnie z dobrodziejstwem inwentarza. Nie wyobrażam sobie funkcjonowania w środowisku, w którym stale udaję, że jestem kimś innym. To samo dotyczy zespołu. I to nie tylko z perspektywy czysto ludzkiej.
To się biznesowo nie opłaca! Udawanie silnych i wszechwiedzących kosztuje energię, którą można spożytkować inaczej – na szukanie rozwiązań, kreatywne pomysły czy uczenie się nowych rzeczy. Autentyczność lidera tworzy przestrzeń, w której zespół nie boi się pytać, testować i uczyć się na błędach. 

Co lider zyskuje, prosząc o wsparcie? – moje doświadczenia 

Zarządzając bezpośrednim zespołem albo zespołem projektowym prosząc o wsparcie zauważyłam dużo korzyści:
• sympatię – ludzie czuli się docenieni za swoją ekspertyzę,
• zaangażowanie – czuli się współodpowiedzialni za sukces,
• relacje – wzajemne wsparcie buduje długoterminowe więzi,
• ulgę – nie musiałam wszystkiego wiedzieć,
• skuteczność – razem szybciej osiągaliśmy cele. 

Co zyskuje zespół, gdy lider prosi o pomoc? 

Co, poza dodatkową robotą dostał mój zespół?
• Wiarę w swoje kompetencje.
• Przestrzeń do dzielenia się wiedzą.
• Bezpieczne środowisko do nauki.
• Większe zaangażowanie w realizację wspólnych celów.

Wrażliwość lidera w praktyce – jak prosić o pomoc i budować zaangażowany zespół? 

Kiedy zmieniłam podejście do proszenia o pomoc i przestałam o tym myśleć jak o okazaniu słabości mogłam zacząć świadomie z tego korzystać. Patrzyłam na projekt jak na szanse rozwojową dla mojego zespołu: kto może się czegoś cennego nauczyć albo dowiedzieć z tego projektu? I zamiast czekać aż życie mnie przyprze do muru i zmusi do proszenia o pomoc, zapraszałam odpowiednie osoby do współpracy. 

Twoja droga do autentycznego przywództwa zaczyna się od jednego pytania: Czy możesz mi pomóc? 

To pytanie nie obniża autorytetu lidera. Buduje zaufanie, rozwija kompetencje zespołu i pozwala liderowi rosnąć w roli. A jeśli chcesz odkryć swój własny styl autentycznego przywództwa – umów się na mentoring. Razem znajdziemy Twoją drogę.